MIKOŁAJ PIOTROWSKI herbu Korwin.

 

Powrót do SYLWETEK

 

S.Uruski s. 35:

„PIOTROWSKI herbu Korwin.

Z przydomkiem Ginwił Mikołaj, marszałek grodzieński, starosta stoklicki, z pow. grodzieńskim……….1648 roku podpisali  elekcyę.

Mikołaj, kuchmistrz litewski 1662 r.; jego żona Konstancya-Małgorzata ( Arch. Dubr. ).

Andrzej i Józef, adwokat sandecki, synowie Franciszka, z przydomkiem Ginwił…… wylegitymowani w Galicyi 1782 r.

Jan, syn Franciszka z synami: Cezarym i Jerzym 1833 r……. w 1861 r. wylegitymowani  w Cesarstwie i zapisani do ksiąg szlachty gub. wileńskiej.

Piotr, syn Grzegorza ……. Zapisani do ksiąg szlachty gub. kijowskiej 1802 r….”

 

S.Uruski s. 33:

„PIOTROWSKI herbu Junosza.

….Zamieszkali na Litwie….. Mikołaj, ciwun wileński 1640 r……”

 

[na podstawie Polskiego Słownika Biograficznego, s. 498]

 

 „ Piotrowski ( właściwie Ginwił Piotrowski ) Mikołaj h. własnego ( zm. 1657 ), dworzanin królewski, kuchmistrz litewski. Pochodził  z rodziny osiadłej

w pow. wiłkomierskim, był zapewne jednym z trzech synów Piotra Wojciechowicza i Polonii Michałówny Giedroyciówny. W r. 1631, jako dzierżawca oniski, otrzymal przywilej na starostwo stolknickie ( woj. trockie ) po śmierci Anny z Paców Kiełczewskiej. W tym czasie był już na dworze królewskim, być może najpierw   w charakterze dworzanina Urszuli Meierin, wychowawczyni dzieci Zygmunta III. Dn. 8.08. 1632 ożenił się w Warszawie z byłą dwórką królowej Konstancji - Konstancją w Wolffów von Ludingshausen. Związało go to jeszcze bardziej z dworem królewskim, najpierw Władysława IV,  a następnie Jana Kazimierza.

W marcu 1639 występuje jako ciwun wileński, który to urząd przekazał w r. 1646 Janowi Denhoffowi. W r. 1647 został marszałkiem grodzieńskim po śmierci Władysława Kierdeja. Uczestniczył w elekcji 1648 r. i podpisał sufragia na Jana Kazinierza z powiatem grodzieńskim.  W t. r. rewidował wraz

z Piotrem Sławieńskim i Kazimierzem Niecieszewskim, dworzaninem skarbowym, ekonomię olicką. Podobno przy obu tych rewizjach P. dopuścił się wielu nadużyć, o co był oskarżany w suplikach chłopskich do króla.

W t. r. został kuchmistrzem litewskim. Jesienią 1654, możliwe, iż w trakcie rewizji ekonomii mohylewskiej, P.  znalazł się w oblężonym przez wojska moskiewskie Mohylewie, po którego poddaniu został wypuszczony i przybył do Mińska. Jesienią 1654, możliwe, iż w trakcie rewizji ekonomii mohylewskiej, P. znalazł się wraz z Janem Władysławem Newelskim, skarbnikiem brzeskim, rewidował ekonomię brzeską. Prawdopodobnie rewidował później także ekonomię kobryńską.

         Prócz wymienionych starostw i przez kilka lat posiadanego ciwuństwa wileńskiego, które dawało około 10 000 zł rocznego dochodu, oraz dóbr kuchmistrzowskich, P. posiadał także majętność Zbrożkowszczyznę w pow. grodzieńskim, Mełotyn zwany też Trzeciakowszczyzną (sprzedał te dobra

w r. 1652 płkowi Zygmuntowi Wahlowi) i Antuzów w pow. wiłkomierskim.

W r. 1650 kupił od Mikołaja Stefana Paca (przyszłego bpa wileńskiego) duże dobra Dusiaty, o które procesował się następnie z roszczącym do nich pretensje Krzystofem Rudominą Dusiackim, kaszt. połockim.  P. zmarł 15.05. 1657 w Kossowie, jadąc z Kobrynia. Pochowany został w kościele Bernardynów

w Wilnie.

 Z małżeństwa z Małgorzatą Konstancją z Wolffów von Ludinghausen   (zm. 31.10.1664) miał P. trzy córki: Petronelę, mniszkę w zakonie bernardynek w Wilnie na Zarzeczu, Katarzynę Konstancję (1634-1710), dwórkę królowej Ludwiki Marii, 1. v. Samuela Stanisława Nadolskiego (zm. 1655), kasztelana rawskiego, od r. 1657 zonę Hieronima Wierzbowskiego, woj. brzeskiego kujawskiego, później sieradzkiego, a od r. 1668 żonę Stanisława Skaraszewskiego, kaszt. wojnickiego. Trzecią córką była Cecylia, żona podstolego witebskiego Jana Baczyńskiego Szwykowskiego”.

 

Andrzej Rachuba, Słownik Biograficzny

 

Do góry

 

Powrót do SYLWETEK