MICHAŁ herbu KORWIN

 

Powrót do SYLWETEK

 

 

S. Uruski, s. 35:

 

Michał, generał brygady wojsk polskich, zm. 1825 r. w Warszawie, przeżywszy lat 54, żonaty  z Magdaleną z Gembartów,

miał syna Gaspara-Michała, ur. 1811 r. w Kaliszu; wdowa wyszła 2v.  za generała Umińskiego i zmarła 1831 r. we wsi Smolice, w Poznańskiem….

( Ks. Wojskowe )…”

 

[na podstawie Polskiego Słownika Biograficznego, s.494-5]

 

 „PIOTROWSKI MICHAŁ h. Ślepowron (1772-1825), generał w armii kościuszkowskiej, księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. Pochodził z woj. kijowskiego (wg akt Szkoły Rycerskiej; wg innych danych ur. 29.09. w Falenicy koło Warszawy)   W l. 1783-8 razem ze swoim młodszym bratem Andrzejem (ur. 1773), kształcił się w Szkole Rycerskiej w Warszawie. Potem obaj zaciągnęli się do i Brygady Kawalerii Narodowej. P. otrzymał 5.04.1788 stopień chorążego,  a w r. 1789 kupił rangę porucznika. Odbył kampanię litewską 1792 r., biorąc udział w potyczce pod Zadyszkami i w bitwie pod Krzemieniem (24.07.). Ranny w głowę od cięcia pałasza otrzymał za bitwę pod Krzemieniem Virtuti Militari. Od lata 1793 obaj bracia Piotrowscy (Andrzej w randze chorążego) należeli do powstańczego spisku i mieli decydujący wpływ (W. Tokarz) na swego dowódcę gen. Antoniego Madalińskiego. Z chwilą rozpoczęcia  przemarszu brygady Madalińskiego z Ostrołęki pod Kraków (12.03.-2.04.1794) P. został awansowany na wicebrygadiera. W dn. 14.03. na czele trzech szwadronów zaatakował w Szreńsku półszwadron huzarów pruskich ppłka  F. Tümplinga (55 szabel); zabito lub zraniono wtedy 10 huzarów oraz wzięto do niewoli dwóch oficerów i 30 żołnierzy. W nocy z 16/17.03 z trzema szwadronami brygady napadł na Wyszogród i złamał opór pruskiego oddziału piechoty, broniącego dostęp do miasta, i otworzył brygadzie przeprawę na lewy brzeg Wisły. W Kielcach, po połączeniu się z II batalionem regimentu  3 pieszego przeznaczony został do odpierania ataków awangardy korpusów gen. A. J. Chruszczowa i F.  P. Denisowa. Po połączeniu się (2.04.) pod Luborzycą z korpusem Tadeusza Kościuszki został w obozie pod Koniuszą mianowany wicebrygadierem ( 3.04 ) i dowódcą straży przedniej korpusu.

Uczestniczył w bitwie pod Racławicami (4.06.) w potyczkach pod Skalbmierzem i Połańcem oraz w bitwie pod Szczekocinami (6.04), w czasie której otrzymał kontuzję w prawą rękę zastrzelono pod nim dwa konie. W obozie pod Pracką Wólką (3.04.) został mianowany generałem majorem w wojsku koronnym. W czasie obrony Warszawy (13.07-6.09) dowodził korpusem drugiej linii, zajmującym pozycje od baterii belwederskiej do szańca przy rogatkach Jerozolimskich, a składającym się z 11 batalionu regimentu 3 piechoty, dwóch batalionów milicji sandomierskiej, municypalnego batalionu tysiąc-osobowego 4 cyrkułu Warszawy oraz 18 dział różnego kalibru. Po upadku powstania P. udał się na emigrację do Wenecji.

Po ogłoszeniu amnestii dla powstańców P. wrócił do kraju w r. 1798, zamieszkał w Warszawie i zajął się pogłębianiem wiedzy wojskowej. W tym czasie napisał pod krypt.: P. M. Generał, Krótki zbiór istotniejszych wiadomości wojennych…, (W. 1803). Do armii Ks. Warsz. Wstąpił w r. 1808  w stopniu generała nadkompletowego. W r. 1809 został komendantem twierdzy Modlina, dowodził dwoma batalionami 3 i 8 p. piechoty oraz artylerią. Obronę prawobrzeżnej Wisły utrudniali P-emu niemieccy koloniści ze wsi Kazuń, którzy prowadzili dywersję na rzecz Austriaków. W potyczkach pod Czerwinskiem (19/20 05), Wychodźcem i Żeraniem (27.05) udaremnił oddziałom austriackim cofającym się spod Torunia przedostanie się na prawy brzeg Wisły, przez zatopienie 5 statków, zdobycie 4 oraz wzięcie do niewoli 33 oficerów i 72 żołnierzy z pułku piechoty ks. De Ligne.  W czasie obrony Wisły doszło do konfliktu P-ego z gen. Józefem Niemojewskim.

         Po ustąpieniu wojsk austriackich z Warszawy P. został przeznaczony do dywizji gen. Jana Henryka Dąbrowskiego i pod Kielcami objął dowództwo nad brygadą składającą się z 3 i 4 p. piechoty galicyjsko-francuskiego pułku jazdy powstania kaliskiego oraz kompanii artylerii pieszej. Brygadą tą dowodził do końca kampanii 1809 r. Za kampanię tę otrzymał 1.01.1810 Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari, Rozkazem dziennym z 23.11 mianowany został dowodca IV brygady II dywizji z siedziba w Kaliszu, składającej się z i p. piechoty i 3 p. jazdy galicyjsko-francuskiej. W nowym podziale administracyjnym Księstwa P. został przeznaczony na komendanta departamentu radomskiego (20.03.1810) z dowództwem nad pułkami 2 ułanów i 4 strzelców konnych; przeniesiony następnie do Płocka (30.11.1811), objął komendę nad pułkami 8 ułanów i 13 huzarów. Przed rozpoczęciem kampanii na Moskwę dowodził 19 brygadą jazdy 17 dywizji gen. Dąbrowskiego. Z brygadą ta stacjonował w Łowiczu, a później na forpocztach w okolicy Broku i Nura. Dn. 27.06 przeznaczony został na komendanta twierdzy Modlin i na tym stanowisku pozostawał przez czas trwania kampanii 1812 r. Wskutek złamania nogi opuścił Modlin i wraz  z cofającym się z Rosji korpusem Reynera udał się do Niemiec. Przez Głogów, Drezno  przybył do Moguncji, gdzie poddany został leczeniu. Po skończonej kuracji skierowany do 13 korpusu Wielkiej Armii, objął komendę nad brygadą piechoty francuskiej. W oblężonym Hamburgu przeznaczony został na dowódcę IV dywizji piechoty 13 korpusu, sformowanej w czasie oblężenia. Odznaczył się 9.02.1814 w obronie Wilhelmsburga, odpierając dwukrotnie nocny atak dywizji generałów rosyjskich: Markowa i P. A. Tołstoja. Za czyn ten przedstawiono P-ego do odznaczenia Krzyżem Oficerskim Legii Honorowej (przyznanym 28.08.1816). Po kapitulacji Hamburga powrócił do kraju na czele 17 i 19 p. ułanów oraz oddziału 7 i 8 p. szwoleżerów. W armii Król. Pol. Przeszedł na reformę i skierowano go na pobyt do dep. warszawskiego. Dn. 4.20.1816 umieszczony został między oficerami nie będącymi w służbie czynnej z przykomenderowaniem do jazdy. Objął stanowisko dowódcy ogólnego zakładu zaciągowych. Z powodu złego stanu zdrowia nieomal rokrocznie wyjeżdżał na kuracje do Karlsbadu.

Działał w masonerii, był starszym w loży „Prawdziwa Jedność” w wielkim Wschodzie Narodowym Polskim ( 1821 ). P. zmarł 14.12.1825 w Warszawie.

 

Żonaty z Magdaleną z Gembartów (zm. 1831), P. miał z nią syna Kaspra Michała (ur. 1811), uczestnika powstania listopadowego.

Wdowa po nim wyszła za  mąż za gen. Jana Nepomucena Umińskiego”.

 

Józef Przeklasa, Słownik Biograficzny

 

 

Do góry

 

Powrót do SYLWETEK