Medard i Zofia Korwin-Piotrowscy

z linii Bernarda

 

Powrót do SYLWETEK

 

 

 

Medard (ok. 1875 - 1906), syn Antoniego, wnuk Bernarda

+ Zofia Maria (1879 -1952), córka Juliusza i Matyldy Sabiny z Cytowskich. Ich syn Stanisław (ok. 1907 -1925 w Paryżu).

 

[na podstawie Polskiego Słownika Biograficznego, s. 455-6]

 

„Zofia Maria, pedagog, historyk literatury, urodziła  się 27.XII.1879 w Możejkach w guberni kowieńskiej. Uczyła się w  gimnazjum żeńskim w Wilnie, potem w Warszawie. W r. 1906. poślubiła wilnianina, inżyniera Medarda Korwin-Piotrowskiego, z którym spędziła 7 lat na Uralu, gdzie był on dyrektorem kopalni Platyny. W 1913 roku po tragicznej śmierci męża, który zginął podczas strajku robotników, przeniosła się do Lipawy i tam przetrwała pierwszą wojną światową. W r. 1920 osiadła w Paryżu, Uzyskała tam dyplom Ecole de Preparation des Professeurs franccais   a l`Etranger oraz licencjat z literatury francuskiej na Sorbonie. Teoretyczne studia uniwersyteckie uzupełniała wykładami i seminariami prowadzonymi dla tłumaczy przez takich wykładowców, jak H. Haumant i P. Cazin. Od r. 1925 pracowała jako tłumaczka w Societe pour la Developpemnt social et intelectuel des Ouvriers polonais en France oraz w Service social d`Aide aux Emigrants przy Min. Spraw Zagranicznych (MSZ). Dzięki poparciu prof. Zygmunta L. Zaleskiego i prof. Henri Grappina Instytut d`Etudes powieżył P-iej w r. 1926 przekład na język francuski dieła Wladyslawa Konopczyńskiego „Liberum veto” (1930). W tym samym czasie, opierając się na sych doświadczeniach pedegogicznych, P. opracowala i wydała wraz z dziennikarką Stanisławą Hulanicką, Grammaire francaise a l`usage des etrangers (Paris 1931). Od r. 1928 P. miała stypendium rządu francuskiego, które pozwoliło jej przygotować pod kierunkiem profesora literatury porównawczej F. Waldenspegera doktorat państwowy na Sorbonie, uwieńczony wydaniem dwóch obszernych prac opartych na paroletnich badaniach archiwalnych: Balzac et le Monde slave, Madame Hanska et l`oeuvre balzacienne (Paris 1933) oraz Balzac en Pologne. Essai de bibliographie (Paris 1933), nagrodzonych przez Akademię Francuską.

         W r. 1934 P. została mianowana repetytorką języka polskiego w Ecole Nationale des Langues Orientales Vibantes (ENLOV) przy katedrze języka polskiego, którą prowadził H. Grappin. Jednocześnie dawała lekcje prywatne języka polskiego i francuskiego, udzielała pomocy językoznawcy francuskiemu F. Brunotowi w dziedzinie zagadnień polskich, rosyjskich i niemieckich oraz przygotowywała do druku czwartą swą książkę Letrangere. Eveline Hanska de Balzac (Paris 1938), wydaną z przedmową znanego archiwisty i znawcy biografii Balzaka - M. Bouterona.

         W czasie drugiej wojny światowej P. prowadziła bez przerwy swoje wykłady w ENLOV, przygotowując do stanowisk w bibliotekach, ministerstwach

i w radiu polonistów francuskich, jak np. E. Decaux, od 4. 1957 profesora języka polskiego w ENLOV.

         Po wojnie, zachęcona przez przyjaciół Francuzów, a szczególnie historyka H. de Montforta, przygotowywała studium Les Polonais et la Revolution francaise, będące cyklem portretów polityków polskich tego okresu. Nie zdołała jednak już ej pracy wydać, podobnie jak nie ogłosiła zbioru artykułów i tłumaczeń Souvenirs d`un monde disparu. Była czlonkiem czynnym Tow. Historyczno-Literackiego. Mimo pogorszającego się gwałtownie stanu zdrowia P. prowadziła do ostatnich dni życia swoje wykłady w ENLOV.

Zmarła w Paryżu  27. XI. 1952. Pochowana została na cmentarzu polskim w Montmorency”.

 

Maria Szurek-Wisti, Słownik Biograficzny

 

 

Do góry

 

Powrót do SYLWETEK