Do spisu treści

Herby i legendy herbowe

 

GENEALOGIA RODU

 

Korwin-Piotrowskich

 

 

„ Nazwisko Piotrowski bardzo jest rozpowszechnionem na obszarze dawnej Rzeczpospolitej

i noszonem nietylko przez rodziny szlacheckie, lecz i miejskiego pochodzenia, a nawet

w zeszłem XVIII stoleciu przybrało je wielu neofitów - niepodobieństwem jest zatem

oznaczyć ze ścisłością herby, ale nawet pochodzenie szlacheckie wielu indywiduów

tego nazwiska, gdy pod szlachtę podszyła się znaczna ilość niemających do tego prawa;

zmiany też herbowe utrudniają poszukiwania.

Piotrowskich, herbu Abdank, niema u nikogo z heraldyków dawniejszych,

jednakże wylegitymowali się niektórzy tym  herbem, lecz błędnie,

 gdyż właściwie należą do herbu Ślepowron”......

 

 

- pisze Seweryn Uruski w swym herbarzu RODZINA....[ t.VI, s.30 ].

 

Natomiast w HERBARZU Kaspra Niesieckiego [ t. VII, s. 312-13 ] czytamy:

 

„Piotrowski herbu Ślepowron, czyli raczej Korwin w różnych województwach.........”

 

Jan Ciechanowicz w RODACH.... [ t. IV, s. 347 i dalsze ] z kolei wymienia:

 

„ PIOTROWSKI ( PETRAUSKAS ) herby Abdank, Belina, Gozdawa, Jastrzębiec, Junosza,

Korwin, Li, Nieczuja, Pilawa, Poraj, Prus, Rawicz, Ślepowron, Tęczyc i własnego....”.

 

Alfred Znamierowski w HERBARZU RODOWYM podaje jeszcze kolejne herby, którymi

legitymowali się Piotrowscy:

 

„...Awdaniec, Gierałt, Kopaszyna, Świnka...”

 

W HERBARZU POLSKIM Tadeusza Gajla mamy następne herby Piotrowskich:

 

„... Ciołek, Ginwiłł, Kotwica, Kromno, Leliwa, Prus I, Przerowa...”

 

Mamy już więc na wstępie 27 różnych herbów, którymi się Piotrowscy legitymowali.

Do tego trzeba dodać, że

 

„...Według A. Małeckiego herb Korwin dopiero na początku XVI wieku

             powstał ze Ślepowrona ( obydwa posiadają identyczny klejnot

- kruka czarnego ze złotym pierścieniem w dziobie ),

a nazwa Korwin jest tylko przekładem na łacinę wyrazu Kruk....”

 

pisze w WIELKIM HERBARZU RODÓW POLSKICH Andrzej Kulikowski [ s. 225 ].

 

Ponadto Piotrowscy zamieszkiwali na prawie całym obszarze Polski ( na Mazowszu,

w łódzkiem, poznańskiem, krakowskiem, na cały obszarze Kresów Wschodnich od Żmudzi

po Wołyń i województwo kijowskie, a po rozbiorach osiedlali się na terenach Imperium

Rosyjskiego, gdzie niejednokrotnie wchodzi w poczet szlachty rosyjskiej,

a nazwisko często pisano: Pietrowskij ( Pietrowski ).

 

Dodatkowym znakiem rozpoznawczym były przydomki noszone przez różne linie genealogiczne

na różnych obszarach i w różnym czasie: w mazowieckiem PENWIN, w woj. ruskiem HINEK,

na Podlasiu i Litwie - TROJAN - PIOTROWA. lub TROJAN, GINWIŁŁ ( wiązało się to z odmianą

herbową o takiej nazwie ), w Wielkopolsce KROMNO, w krakowskiem, a potem na Podlasiu

KORWIN ( co też wiązało się z herbem Korwin , a przydomek ten nawet został umieszczony

w Wywodzie Piotrowskich wylegitymowanych w Królestwie Polskim w 1837 roku ).

            Niestety, ta mnogość znaków identyfikacyjnych ( różne herby, i przydomki ),

 która powinna przyczynić się do dokładnego rozgraniczenia poszczególnych linii genealogicznych,

najczęściej jest przyczyną olbrzymiego pomieszania różnych linii Piotrowskich.

I tak mamy u genealogów pod nagłówkiem PIOTROWSCY herbu Ślepowron

- umieszczonych Piotrowskich z przydomkiem Korwin ( Elżbieta Sęczys - SZLACHTA.... , s 528 ),

w niektórych herbarzach brak oddzielnych nagłówków dla różnych herbów, którymi

posługiwali się Piotrowscy, albo zgrupowani są w nagłówku: Piotrowscy różni, a często

przy opisie poszczególnych rodzin brak jest adnotacji, do jakiego herbu należą.

 

Etymologię nazwiska Piotrowski

opracowała Ewa Szczodruch na podstawie następujących źródeł:

a/ Kazimierz Rymut, "Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny",

   Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1999
b/ Kazimierz Rymut, 'Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny,

   Wydawnictwo Naukowe DWN, Kraków 2001
c/ Zofia Kaleta, „Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych.

   Odmiejscowe nazwy osobowe”, Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1997
d/ Aleksandra Cieślikowa ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych.

   Odapelatywne nazwy osobowe’, Wydawnictwo Naukowe DWN, PAN, Instytut Języka Polskiego,

  Kraków 2000
e/ Maria Malec ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych.

   Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego’, Polska Akademia Nauk,

  Instytut Języka Polskiego, Kraków 1995
f/ Zygmunt Klimek, ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych.

  Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego’, Polska Akademia Nauk,

Instytut Języka Polskiego, Kraków 1997:


„ Piotrowski nazwisko pochodzi ( 1339 )

od nazw miejscowych  typu Piotrowice, Piotrów,

też od imienia Piotr ”.

 

Wydaje się jednak, że kolejność była dokładnie odwrotna niż p. Ewa Szczodruch uważa.

Zachodzi tu klasyczny przykład odwiecznego dylematu:  co było wpierw - jajko, czy kura?”

Nazwisko Piotrowski jest nazwiskiem odimiennym, czyli powstało od imienia Piotr

i składa się z 2 członów: „ Piotr  + „ owski ”.

Imię Piotr jest bardzo popularne i występuje w wielu językach na wielu kontynentach.

Natomiast końcówka „owski” jest odmiejscowa i oznacza pochodzenie nazwiska od danej miejscowości.

Jeżeli więc nazwisko Piotrowski powstało od miejscowości zawierającej w swej nazwie

 imię Piotr ( - owice, - rów itd. )  - to wpierw NAZWA MIEJSCOWOŚCI musiała powstać od imienia PIOTR.

Miejscowości zawierających w swej nazwie imię Piotr w Atlasie samochodowym Polski

z 2001 roku jest 58: m. i. Piotrkowice ( 10 ), Piotrkowiczki, Piotrkowo, Piotrków ( 3 ), Piotrowiec ( 2 ), Piotry.

Do tego dochodzą zapewne dzielnice wsie, przysiółki i dzielnice miast.

Po przemieszczeniu się szlachty ( w tym również Piotrowskich ) na kresy wschodnie – i tam powstawały majątki

i wsie mające podobne nazwy wywodzące się od imienia Piotr, np.

Józef Korwin-Piotrowski wraz ze swoją małżonką Benedyktą Tymińską kupili w 1691 roku majątek  Norzyce

w województwie mińskim i nazwali go Piotrowo.

 

Do góry

 

            Po tym krótkim przeglądzie obejmującym podstawowe dane o nazwisku i herbach rodu Piotrowskich

- obecnie zajmiemy się dokładnym poznaniem zapisów genealogicznych w najważniejszych herbarzach.

 

 

HERBARZ Kaspra Niesieckiego [ t. VII, s. 312-13 ].

[ opracowanie własne uwzględniające pisownię i błędy oryginału;

 dla przejrzystości – wszystkie imiona mają pogrubioną czcionką  oraz tabelę 4 pokoleń– W. A. C. ]

 

Piotrowski herbu Ślepowron, czyli raczej Korwin, w różnych województwach, a najprzód

w księztwie Litewskiem, których zowią Ginwił Piotrowski, patrz Ginwił: drudzy w Ruskiem województwie.

Walentyn, syn jego Mikołaj podstoli Chełmski, tego zaś syn Marcin, który spłodził Mikołaja cześnika Mielnickiego,

 sędziego kapturowego Chełmskiego 1733.

 

I pokolenie

II pokolenie

III pokolenie

IV pokolenie

Walentyn

ok.1600 - ok.1675

Mikołaj ok.1630

- ok. 1700

 

Marcin - Jan

ok. 1660

- ok. 1710

Mikołaj ok. 1690 - ok. 1760 cześnik Mielnicki,

sędzia kapturowy 1733

 

Jan pisarz Chełmski, sędzia kapturowy 1679.

Józef Korwin wojski Czerniechowski 1705.

Ewa i Maryanna zakonnice u wszystkich ŚŚ. We Lwowie.

N. miał za sobą Helenę Blinowską.

Krystyna 1mo voto Morskiego, 2do Jędrzeja Baranowskiego herbu Rawicz małżonka. Baran.

Stanisław, który dobra Kuczkorowice zapisał naszemu kollegio Łuckiemu.

Są i w Mazowszu Piotrowscy: Stanisław, Tomasz, Kasper, Adam, Łukasz i Jędrzej 1648.

Katarzyna Piotrowska Ginwiłowna, kuchmistrza Litewskiego córka, jako się mówiło w czwartym tomie,

1mo voto żyła z Stanisławem Nadolskim kasztelanem Rawskim, 2do z Hieronimem Wierzbowskim kasztelanem Sieradzkim,

 3tio z Stanisławem Skarszewskim kasztelanem Wojnickim; druga jej siostra Szwykowska podstolina Litewska,

 gorliwa zelantka o wiarę katolicka, lubo z mężem od niej dalekim żyła.

Tu leży Franciszek regent ziemski Sendomierski, który zostawił z Obrębskiej synów, jednego

sterilem, od drugiego z Kleczyńskiej dwóch synów żyje 1740. Córka tegoż Franciszka, jedna Panną umarła, druga Barbara,

żyje w dożywotniej przyjaźni z Szymonem Wołyńskim, herbu Odrowąż, 1740.”

 

[ UWAGA: tekst do tego miejsca znajduje się również w wcześniejszym herbarzu K. Niesieckiego –

KORONA POLSKA Przy ZŁOTEY WOLNOŚCI Starożytnemi Rycerstwa Polskiego y Wielkiego Xięstwa Litewskiego KLEYNOTAMI,

Najwyższemi Honorami,Heroicznym Męstwem. y odwagą, Wytworną Nauką, a najpierwey Cnotą, Pobożnością y Świątobliwością OZDOBIONA ....,

Drukarnia Collegium Lwowskiego Societatis Jesu, Lwów, 1740.

Tekst poniżej znajduje się tylko w Herbarzu K. Niesieckiego ].

 

Łukasz Piotrowski komornik ziemski Dobrzyński, potem podstoli deputat na trybunał koronny 1788. r. z ziemi Dobrzyńskiej. –

Kasper z Sendomierskiego na elekcyą Stanisława Augusta Króla pisał się.

Kazimierz skarbnik Wołyński 1792.

Leon komornik ziemski Podolski. 

Stanisław Korwin Piotrowski miał za sobą Annę Lisowską z którą spłodził synów pięciu:

1.Tadeusza, kanonika Inflantskiego.

2. Jędrzeja.

3. Pawła.

4. Cypryana.

5. Ignacego.

Córek trzy:

1.      Teresa za Antonim Zagurskim.

2.      Anna 1mo voto za Jerzym Dowejkiem rotmistrzem księztwa Żmudzkiego, z którym synów dwóch, Stanisława

      i Jedrzeja i córkę Annę, 2do voto za Antonim Firlejem Konarskim najprzód pułkownikiem artylleryi koron.

     Potem generałem wojsk, z tym sterylis.

3.      Barbara  1mo voto za Michałem Sosnowskim z tym zostawiła dwóch synów, Łukasza

      i Stanisława, córkę jednę za Stanisławem Zaleskim starostą Korabiewskim.

     2do voto za Tomaszem Bydłowskim szambelanem J. K. Mci sędzią nad Dnieprskim.

     Z którym ma dwóch synów: Stanisław Szczesny i Bonawentura, i córka Fortunata. –

 

Jędrzej Korwin Piotrowski syn Stanisława z Lisowskiej spłodzony, pułkownik wojsk koronnych,

Dziedzic dóbr ziemskich Wysokie Mazowieckie w ziemi Drohickiej, Nadarzyn w ziemi

Warszawskiej, miasto Brzesko cum attinettiis w wojewodztwie Krakowskiem. Wszedł w śluby

małżeńskie z Zofią Stanicką, z którą spłodził czterech synów:

1.      Mikołaja,

2.      Jędrzeja,

3.      Adama i

4.      Jana,

Córkę jedną Anielę za Andrzejem Ciemniewskim sędzicem Różańskim. –

 

Paweł Piotrowski dziedzic na Motrankach w Kijowskiem województwie, z Maryanną de Zamell

sterylis.

Ignacy Piotrowski pułkownik wojsk koron. Miał za sobą Teklę która 1mo voto była za Honorym

Tyszkiewiczem, z domu Bohuszewiczówna z tą córka jedna Antonina. – Heraldyka Wielądka.

 

 

Do góry

 

 

 

SEWERYN URUSKI herbarz RODZINA... t.VI, s.30 ].

[ opracowanie własne uwzględniające pisownię i błędy oryginału; dla przejrzystości – wszystkie imiona mają pogrubioną czcionką – W. A. C. ]

 

„…PIOTROWSKI h. ABDANK. Nazwisko Piotrowski bardzo jest rozpowszechnionem na obszarze dawnej Rzeczypospolitej

 i noszonem nie tylko przez rodziny szlacheckie, lecz  i miejskiego pochodzenia, a nawet w zeszłem XVIII stoleciu przybrało je wielu neofitów; niepodobieństwem jest zatem oznaczyć ze ścisłością herby, ale nawet pochodzenie szlacheckie wielu indywiduów tego nazwiska, gdy pod

szlachtę podszyła się znaczna ilość niemających do tego prawa; zmiany też herbowe utrudniają poszukiwania.

            Piotrowskich, herbu Abdank, niema u nikogo z heraldyków dawniejszych, jednak wylegitymowali się niektórzy tym herbem,

 lecz błędnie, gdyż właściwie należą do herbu Ślepowron, a mianowicie Błażej, sędzia pokoju lubartowski, dziedzic dóbr Mogilnicy,

 w 1843 r., a jego brat Kazimierz w 1847 roku, synowie Mikołaja, i Maksymilian, asesor ekonomiczny w gub. warszawskiej, 1848 roku,

 syn Kazimierza i Elzbiety Balińskiej, wszyscy pochodzący od Jana, w 1645 r. dziedzica majątku Ternowa, w wojew. lubelskiem, piszącego

 się z Tarnawki, a będącego właściwie herbu Ślepowron.

 

I pokolenie

II pokolenie

III pokolenie

Jan, dziedzic dóbr Ternawa w 1645

Kazimierz + Elżbieta Balińska

Maksymilian, asesor ekonomiczny w gub. warszawskiej 1848

 

Piotrowscy tego herbu, zamieszkali w wojew. ruskiem, brali przydomek Hinek.  Mikołaj, podstoli królewski 1505 r.

 Piotr z Piotrowic zwolniony od wyprawy wojennej 1509 r., był marszałkiem dworu królowej ( Metr. Kor. ).

Benedykt i Jan 1697 r., a Dyonizy, Felicjan, Józef, Marcyan Hinek, poseł ziemi chełmskiej, i dwóch Michałów 1733 r.

 podpisali elekcye z wojew. ruskiem.

Mikołaj Hinek, syn Feliksa Hinka, podczaszego żytomierskiego, i Zuzanny Ołtarzewskiej, przeprowadził 1759 roku

z siostrą swą Anną Piasecką podzial sumy zabezpieczonej na dobrach Pławanicach, leżących w wojew. ruskiem, a ziemi chełmskiej,

 i  na mocy powyższego aktu wylegitymował się w galicyi Zachodniej 1804 r. ( Akta po-Galicyjskie, Quaterniones )…..”

  

[ t.VI, s.34 – 35 ]

„……PIOTROWSKI h. KORWIN. Licznie rozrodzona rodzina na Podlasiu, Litwie i na Rusi Czerwonej; piszą się z Piotrowic,

wsi w ziemi drohickiej, i niektórzy biorą przydomek Ginwiłł i odmianę herbową tej nazwy.

Mikołaj dostał w 1557 r. od wojewody połockiego prawem lennem 10 włók lasu we wsi Płoczkowie z obowiązkiem służby wojskowej.

Po Mikołaju, podstolim chełmskim 1637 r., syn Marcin-Jan 1679 r., tego zaś syn Mikołaj, cześnik mielnicki, sędzia kapturowy

chełmski 1733 roku.

Jan, cześnik wołyński 1694 roku.

Jan, elektor 1697 r. z wojew. sandomierskiego.

Józef, wojski czerniechowski 1705 roku.

Stanisław, cześnik podolski 1708 r.

Józef, sędzia grodzki wileński 1716 – 1719 r.

Stanisław zapisał Jezuitom w Łucku swój majątek Kuczkorowce 1715 r.

Franciszek, regent ziemski sandomierski 1720 r., z żony Obrębskiej zostawił potomstwo.

Kacper i N., stolnik bracławski 1733 roku, a Kacper 1764 r. podpisali elekcye z wojew. sandomierskiem.

Karol, wojski czerniechowski, deputat wojew. smoleńskiego 1745 r.

 

Aleksander, żonaty z Katarzyną Sobieszczanską, miał syna Franciszka 1760 roku, po którym z Maryanny Kościelskiej

 syn Stanisław, dziedzic   Ostrówka, w Sandomierskiem, legitymowali się w Galicyi Zachodniej 1803 r.

(Don.  Vars., Zap. I Wyr. Tryb. Lubel., Akta po-Galicyjskie ).

 

I pokolenie

II pokolenie

III pokolenie

Wylegitymowani

Aleksander ok. 1735

- ok. 1800

+ Katarzyna Sobieszczańska

Franciszek 1760

- ok. 1835

+ Marianna Kościelska

Stanisław ok. 1785

- ok. 1860, dziedzic

Ostrówka

w sandomierskiem

w Galicji Zachodniej w 1803 r.

 

 

Michał, generał brygady wojsk polskich, zm. 1825 r. w Warszawie, przeżywszy lat 54, żonaty

z Magdaleną z Gembartów, miał syna Gaspara-Michała, ur. 1811 r. w Kaliszu; wdowa wyszła 2v.

 za generała Umińskiego i zmarła 1831 r. we wsi Smolice, w Poznańskiem.

Henryk, porucznik jazdy lubelskiej, postapil 1831 r. na kapitana; um. 1861 r. w Warszawie

 ( Ks. Wojskowe ).

 

Po Stanisławie z Anny Lisowskiej pięciu synów: Paweł, dziedzic dóbr Motranki,  w wojew. kijowskiem, bezpotomny,

Cypryan, Ignacy, pułkownik wojsk koronnych, Tadeusz, kanonik inflancki 1774 r., i Andrzej, pułkownik wojsk koronnych,

porucznik kawaleryi narodowej, dworzanin krolewski, dostał w roku 1780 przywilej na jarmarki dla swego miasta Wysokie Mazowieckie;

 po Andrzeju z Zofii Stanickiej, córka Aniela Ciemniewska i synowie: Mikołaj, Andrzej, Adam i Jan.

 

[ rodzina ta opisana jest szczegółowo na stronie:  Linia Stanisława

 ]

 

Józef, dziedzic dóbr Radohoszczy 1787 r. 9 Akta Dubieńskie ).

Łukasz, komornik ziemski podolski, podstoli rypiński, a następnie dobrzyński 1793 r., deputat na Trybunał koronny 1788 r.

Aleksander, komornik ziemski kijowski, komisarz pow. żytomierskiego do zbierania ofiar 1789 roku.

Leon, komornik ziemski podolski 1793 r.

 

Franciszek, syn Adama, z synami: Mieczysławem, Władysławem i Stanisławem

i Jan, syn Józefa, z synem Jerzym wylegitymowani w Cesarstwie 1840 r. i zapisani do ksiąg szlachty gub. mińskiej.

 

I pokolenie

II pokolenie

III pokolenie

Wylegitymowani

Adam

Franciszek

Mieczysław

zapisani do Ksiąg Szlachty gub. mińskiej w 1840 r.

Władysław

Stanisław

 

I pokolenie

II pokolenie

III pokolenie

Wylegitymowani

Józef

Jan

Jerzy

zapisani do Ksiąg Szlachty gub. mińskiej w 1840 r.

 

Z przydomkiem Ginwił Mikołaj, marszałek grodzieński, starosta stoklicki, z pow. grodzieńskim,

Stanisław z wojew. wileńskim i Stefan z wojew. mińskiem 1648 roku podpisali elekcyę.

Mikołaj, kuchmistrz litewski 1662 r.; jego żona Konstancja-Małgorzata ( Arch. Dubr. ).

Andrzej i Józef, adwokat sandecki, synowie Franciszka, z przydomkiem Ginwił, a Marcin, Jan

i Paweł-Kajetan bez tego przydomku wylegitymowani w Galicyi 1782 r.

 

Jan,  syn Franciszka, z synami: Cezarym i Jerzym 1833 r.

 i Tadeusz, syn Antoniego,z synami: Ignacym, Tomaszem i Antonim w 1861 r. wylegitymowani

w Cesarstwie i zapisani do ksiąg szlachty gub. wileńskiej.

 

I pokolenie

II pokolenie

III pokolenie

Wylegitymowani

Franciszek

Jan

Cezary

zapisani do Ksiąg Szlachty gub. wileńskiej w 1833 r.

Jerzy

 

I pokolenie

II pokolenie

III pokolenie

Wylegitymowani

Antoni

Tadeusz

Ignacy

zapisani do Ksiąg Szlachty gub. wileńskiej w 1861 r.

Tomasz

Antoni

 

Piotr, syn Grzegorza, i kilkudziesięciu innych zapisani do ksiąg szlachty gub. kijowskiej 1802 r.,

a ich potomstwo wylegitymowane w Cesarstwie 1856 r., zapisane w tejże gubernii.”

 

[ t.VI, s.36 – 37 ]

 

„…PIOTROWSCY h. ŚLEPOWRON. Wzięli nazwisko od swego gniazdowego dziedzictwa wsi Piotrowice, w ziemi liwskiej,

lecz byli i w ziemi warszawskiej, w której w XVII i XVIII wieku częste o nich wzmianki w aktach ziemskich i grodzkich;

 niektórzy przenieśli się do Litwy, inni zaś przeszli do herbu Abdank.

Wojciech, syn Jana, 1645 roku, Aleksander, syn Tomasza, 1699 r. i inni w ziemi warszawskiej.

 

Po Janie, dziedzicu wsi Żurawiniec, w ziemi łukowskiej, z Maryanny Staniszewskiej syn Tadeusz, ur. 1776 roku

 we wsi Piotrowice na Podlasiu, postąpił 1793 r. jako kadet do 1 pułku piechoty

 i w 1794 roku został podporucznikiem; porucznik piechoty legionów polskich we Włoszech, awansował 1800 r. na kapitana,

a w 1807 r. na majora w 4 pułku piechoty wojsk

Ks. Warszawskiego; podpułkownik 1809 r. postąpił 1813 r. na pułkownika.

Odbył kampanie: 1794 r. przeciw Prusom, 1797 – 1801 r. we Włoszech, 1807 r. przeciw Prusom, 1809 r. przeciw Austryi

i 1813 r. przeciw sprzymierzonym i za waleczność ozdobiony krzyżem kawalerskim Legii Honorowej i złotym orderem

wojska polskiego; Tadeusz żonaty z Magdaleną Zgliczyńską pozostawił syna Józefa.

 

I pokolenie

II pokolenie

III pokolenie

Wylegitymowani

Jan

Tadeusz

ur. 1776 - ok. 1851

Józef

 

Po Mikołaju, podstolim chełmskim, dziedzicu dóbr Ternawa, syn Marcin; pochodzący po Marcinie, Stanisław,

 dziedzic wsi Strzyże, w pow. podlaskim, syn Tadeusza i Franciszki Wyźnińskiej, wylegitymowani w Królestwie 1844 r.

 

I pokolenie

II pokolenie

III pokolenie

III pokolenie

Wylegitymowani

Mikołaj

Marcin

Tadeusz

 + Franciszka Wyźnińska

Stanisław

w Królestwie Polskim w 1844 r.

 

Stanisław, Teofil i Jan, syn Konstantego, wylegitymowani w Galicyi 1809 r.

 

Wylegitymowani w Cesarstwie i zapisani do ksiąg szlachty:

1. Wincenty, syn Michała, z synemJulianem-Wincentym 1844 r.

 

I pokolenie

II pokolenie

III pokolenie

Wylegitymowani

Michał

Wincenty

Julian -Wincenty

w Cesarstwie Rosyjskim i zapisani do ksiąg szlacheckich w gub. wileńskiej w 1844 r

 

2. gub. kowieńskiej, Jan i Wladysław  z potomstwem, synowie Pawła, wnukowie Jana, prawnukowie Kazimierza, 1844 – 1865 r.,

 

I pokolenie

II pokolenie

III pokolenie

IV pokolenie

Wylegitymowani

Kazimierz

Jan

Paweł

Jan

w Cesarstwie Rosyjskim i zapisani

do ksiąg szlacheckich w gub. wileńskiej  w 1844 - 65 r.

Władysław

 

3. gub. mińskiej: Józefat, Jerzy i Tadeusz, synowie Józefa, Paweł z synami: Janem i Wincentym i inni, 76 osób, 1844 – 1861 r.

 

Stanisław, sekretarz królewski, w nagrodę zasług dla Rzeczypospolitej otrzymał  1775 roku wraz z synami: Andrzejem,

Cypryanem, Ignacym, Pawłem, Tadeuszem i córkami: Anną, Barbarą

 i Teresą, urodzonymi z Anny Lisowskiej, szlachectwo i zatwierdzono mu herb Ślepowron, używany przez jego przodków ( Kancl. );

pochodzący od niego: Adam, dziedzic dóbr Michowo, Stanisław, dziedzic dóbr Dębin, Wolicy i Osi, Henryk, dziedzic dóbr Wólki,

Jan-Antoni, dziedzic dóbr Marcinowo, i Andrzej, dziedzic dóbr Antopol i inne, synowie Andrzeja, wylegitymowani w Królestwie 1887 r. z przydomkiem Korwin.

 

[ rodzina ta opisana jest szczegółowo na stronie:  Linia Stanisława  ]

 

 

 

Do góry

 


 

JAN CIECHANOWICZ

Rody Rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego

( t. IV, s. 347-352 )

 

>> PIOTROWSCY ( Petrauskas ) herbu Abdank, Belina, Gozdaw, Jastrzębiec, Junosza, Korwin,

   Lis, Nieczuja, Pilawa, Poraj, Prus, Rawicz, Ślepowron, Teczyc i własnego....

... Na kresach Piotrowscy zamieszkiwali w powiatach: wileńskim, oszmiańskim, dzisneńskim,

wiłkomierskim, rosieńskim, upickim, grodzieńskim, lidzkim i innych.

   Wywodzili się z Lubelskiego ( miejscowość Piotrowin ), ale przenieśli się w Mińskie i in.

 

  Częstokroć byli wzmiankowani w aktach pisanych jeszcze w XV stuleciu.

„Johannes Vilga de Pyotrowicze Pyotrowski, advocatus in Grodek et tenutarius in Lubynye” figuruje często

 w zapisach do ksiąg sądu lwowskiego około roku 1450.

Albertus de Piotrowice, capellanus Gneznensis Diocesis, plebanus ecclesiae in Rumno,

wymieniany jest przez źródła pisane z roku 1471. (Akta ziemskie i grodzkie z czasów Rzeczypospolitej Polskiej, t. 2, s. 207, Lwów 1870).

Katherina Pyotrowska de Pyotrowicze w 1475 roku figuruje w zapisach ksiąg ziemskich halickich. Około 1490 we Włocławku

 mieszkał Joannes Piotrowski. (Archiwum Sanguszków, t. 2, s. 242).

Johannes Piotrowski, advocatus Gnesnensis, figuruje w Matricularium Regni Poloniae summaria pod rokiem 1497

jako absolwent szkoł warszawskich.

W 1567 roku w regimencie starosty orszańskiego Filona Kmity Czarnobylskiego ciągnął przeciw Moskwie

 towarzysz Wawrzyniec Pietrowski, koni na ośm. Na nim pancerz, szyszak, szabla, pod nim koń pleśniwy, trzy nogi białe”.

Jego brat Mikołaj jechał na koniu gniadym.

Joannes Piothrowski, cantor, canonicus vicariusque in Spiritualibus et officialis generalis Poznaniensis, figuruje

 w aktach kapituły poznańskiej z roku 1572. (Akta kapituł z wieku XVI, s. 216, Kraków 1908).

 

1. ... W powiatach wileńskim i oszmiańskim szeroko rozgałęzieni byli Piotrowscy używający

      herbu Korwin,  właściciele m. in. majątków Czerepowszczyzna i Świrany.

      Ich wywodzono od Józefa i Teresy Piotrowskich ( 1743 ), stolników brasławskich.

 

            Wywód familii urodzonych Piotrowskich herbu Korwin z 31 sierpnia 1820 roku podawał, że:

 

Józef Korwin Piotrowski pierwej sędzia grodzki województwa wileńskiego,

 a późniey stolnik brasławski ( ... ),  starożytną szlachecką dostoynością uzacniony,

 pośród zaszczytów urodzeniu swemu i stanowi właściwych posiadał wieczyście

majętność Świrany, w powiecie oszmiańskim leżącą, a obok tego miał w swey zastawnej

 possessyi od urodzoneych Biegańskich wioski Przewoźniki, Rusaków, Kościeniów

 i Czerenoki oraz innego nazwania w województwie wileńskim sytuowane, które dobra,

 a mianowicie Świrany, w spadku synowi swemu Korolowi Korwinowi Piotrowskiemu,

 horodniczemu województwa smoleńskiego, zostawił.

 Tak o tym przeświadczyły trzy dekreta Trybunału Litewskiego z roku 1743”. 

 

Karol miał syna Gabryela, którego synowie Kazimierz, Ignacy, Józef, Piotr i Paweł

 w 1820 roku uznani zostali wraz z licznymi swymi potomkami przez Deputację Wywodową

Wileńską za „rodowitą y starożytną szlachtę polską”.

 

 

I pokolenie

II pokolenie

III pokolenie

IV pokolenie

Wylegitymowani

Józef + Teresa

stolnikowie brasławscy 1743

Karol ,horodniczy województwa smoleńskiego, dostał w spadku majątek Świrany

Gabryel

Kazimierz

31.08.1820

 w heroldii wileńskiej

Ignacy

Józef

Piotr

Paweł

 

 

2. Kolejny wywód Piotrowskich herbu Korwin za protoplastę uznawał Józefa Piotrowskiego,

który miał czterech synów: Szymona, Gabryela, Franciszka i Józefa.

Z nich ( prócz Franciszka, który zmarł bezpotomnie ) poszły duże odgałęzienia

 niezamożnej rodziny szlacheckiej...

 

Komentarz [ W.A.C ] - jest to niewątpliwie ta sama rodzina, co w Wywodzie z 1820 roku,

z tym, że podczas streszczania tego Wywodu, pominięto nazwisko ojca braci - KAROLA ,

 bo to on, a nie Józef ( protoplasta ) był ojcem Szymona, Gabryela, Franciszka i Józefa.

O ile Wywód z 1820 roku prawdopodobnie przeprowadzano na wniosek Gabryela,

 to ten Wywód roku obejmował również  braci Gabryela: Szymona, Franciszka i Józefa.

 

 

I pokolenie

II pokolenie

III pokolenie

Wylegitymowani

 

 

Józef

 

 

KAROL

Szymon

w 1820 w heroldii wileńskiej

Gabryel

Franciszek bezpotomny

Józef

 

            W XIX wieku Piotrowscy mieli niemało kłopotów z utrzymywaniem się w stanie szlacheckim,

 gdyż władze carskie dążyły do zepchnięcia ich, jak i wielu innych niezamożnych rodzin szlacheckich,

 do klasy chłopskie. Wówczas to Piotrowscy herbu Korwin spokrewnieni byli m. in. z Fedorowiczami,

 Maciulewiczami, Urbanowiczami, Bukowskimi, Rodziewiczami.

 

3.Wywód familii urodzonych Piotrowskich herbu Korwin z 1832 roku stwierdzał, że  tego rodu:

 

 „przodkowie byli szlachtą starożytną, piastowali urzęda i posiadali dobra dziedziczne,

a mianowicie, że z nich Jozef Korwin Piotrowski, wojski czernihowski ( ... ),

dziedziczył dobra ziemskie w województwie  mińskim Janowszczyznę

oraz Norzyce alias Piotrowo w powiecie oszmiańskim, piastował urząd

podwojewodzego wileńskiego” - w roku 1691.

Miał on z żoną Benedyktą Tymińską syna Karola, który był wojskim czernihowskim,

jego syn Franciszek miał syna Jana i wnuków: Cezarego Dominika Konstantego

 oraz Juliusza Leopolda Marka....

 

I pokolenie

II pokolenie

III pokolenie

IV pokolenie

V pokolenie

Wylegitymowani

Józef + Benedykta Tymińska

majątek Norzyce

( Piotrowo )

 

 

Karol

 

 

Franciszek

 

 

Jan

Cezary Dominik Konstanty

w 1832 r.

w heroldii wileńskiej

Juliusz Leopold Marek

 

 

4. ...Andrzej Piotrowski, właściciel w pierwszej połowie XVIII wieku majątku Juliopol,

 był uważany za protoplastę gałęzi pieczętującej się herbem Ślepowron, a zamieszkałej

 w powiatach święciańskim i wiłkomirskim, gdzie później posiadali też różne zaścianki

 i folwarki.

 

5....Piotrowscy osiedleni na Żmudzi używali herbu Pilawa, a wywodzili się od

Mikołaja Piotrowskiego, właściciela dóbr Piotrkowice na ziemi warszawskiej.

 

6.Na Podolu Piotrowscy rozgałęzili się na siedem różnych rodzin, ale nie byli majętni

i wpływowi. Używali tu przeważnie herbu Gozdawa.

 

 

            Duże znaczenie i wpływy uzyskała ta rodzina w Rosji, gdzie słynęła w wielu

sferach życia społecznego. Przedstawiciele tego rodu podkreślali tam z naciskiem swe

polskie pochodzenie. A. Bobrinskij ( cz. 2, s. 366 ) podawał, że

 

 „ familia Pietrowskich pochodzi ze starożytnego polskiego szlachectwa ( .... ).

Po przesiedleniu się do Rosji służyli tronowi rosyjskiemu na rozmaitych urzędach”.

 

Także Obszczij gierbownik ( t. VII, s. 165 ) informował:

 

Familia Pietrowskich (...) pochodzi ze starożytnego Polskiego szlachectwa.

Potomkowie tego rodu, znajdują się w Polsce w różnych rangach, obdarzani byli

przez królów polskich wsiami i na one przywilejami.

Równym sposobem i inni pochodzący od tegoż rodu Pietrowscy, przesiedlając się

do Rosji, służyli tronowi  rosyjskiemu w różnych rangach.

Wszystko to dowodzi się świadectwem i genealogią Pietrowskich”....

 

7.... Wywód familii urodzonych Piotrowskich herbu Abdank, wydany przez heroldię wileńską

15 lutego 1805 roku, podawał, że:

 

Stanisław syn Jana z Pietraszków Piotrowski po przodkach

 swych zaszczycał się prerogatywą stanowi szlacheckiemu właściwą, dziedziczył

w powiecie szawelskim sytuowaną majętność ziemską zwaną Wardukszle

 i spłodził syna Ignacego, którego synów dwóch: Jerzego i Antoniego

 sukcessorami po sobie zostawił” ( 1776 ).

Heroldia uznała więc tych ostatnich za

 

 rodowitą i starożytną szlachtę polską”, wpisując ich do klasy pierwszej

ksiąg szlacheckich guberni litewsko-wileńskiej”.  <<

 

I pokolenie

II pokolenie

III pokolenie

IV pokolenie

Wylegitymowani

Jan  -    majątek Wardukszle

Stanisław

Ignacy

Jerzy

15.02.1805 w

heroldii wileńskiej

Antoni

 

 

                Elżbieta Sęczys  

Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim

w latach 1836 - 1861”

( s. 528 ).

 

PIOTROWSKI h. Habdank (  = Abdank - przypis W.A.C. ).

 

Błażej ( s. Mikołaja ) leg. 1843,

            Kazimierz Ignacy ( s. Mikołaja ), leg. 1847.

Maksymilian Kazimierz ( s. Kazimierza i Elżbiety Balińskiej ),

asesor ekonomiczny w RGW, leg. 1848.

 

PIOTROWSKI h. Ślepowron.

 

Stanisław ( s. Tadeusza ) leg. 1844.

            Od Andrzeja, który razem ze Stanisławem był nobilitowany przez

           króla Stanisława Augusta w r. 1775

- syn Adam Korwin i wnuki

Andrzej Korwin,

Henryk Korwin,

Jan Korwin i

Stanisław Korwin ( synowie Andrzeja ) leg. 1837

 

Inne  linie genealogiczne.

A.    Korwin Piotrowscy herbu Ślepowron - wg „Spisu szlachty Królestwa Królestwa Polskiego

z dodaniem krótkiej informacji o dowodach szlachectwa” [Drukarnia S. Orgelbranda, Warszawa 1851 r.]:

 

 

 

Andrzej Korwin Piotrowski

  Adam Ignacy Ludwik

Stanisław Andrzej Ignacy

Henryk Ferdynand

Jan Antoni

Andrzej

 

B.     Linia od Pawła Piotrowskiego:

 

Paweł

Wincenty

Jan

Józef

 

Józef

Albin

Maria

 

 

  Z obfitej korespondencji [NIAB 319-2-2522-154 do 159ob, 160 i 161] wynika, że Adolf Drozdowicz, opiekun małoletnich Józefa, Albina i Marii zgłaszający w 1894 roku do Mińskiego Szlacheckiego Deputatskiego Zgromadzenia - prośby o dopisanie ich do dokszyckich mieszczan nie znał ani herbu ich rodziny, ani ich linii genealogicznej.

Również w czasie kwerendy prowadzonej przez kilka instytucji nie znaleziono tej rodziny

w Spisach szlachty, nie znaleziono też ich herbu, czego wynikiem był UKAZ No 4649 z dn. 25.051894 o zapisaniu ich do grona mieszczan.

Nie można jednak wykluczyć, że należeli ono do szlachty, która nie potrafiła tego udowodnić.

Być może mieli herb lub przydomek KORWIN.

 

W podobnym położeniu byli:

 

Franciszek

Jan Ildefons

 

którzy również bezskutecznie poszukiwali szlacheckich korzeni [NIAB 319-2-2522-157 do 158ob].

 

 

 

  1. Wywód szlachectwa Piotrowskich herbu Ślepowron w guberni Mińskiej 11.07.1801 roku

[GIAB 319-1-42-230]:

 

 

Mikołaj – przywilej od Zygmunta III z 1631

Maciej – testament z 1669

Jan

Paweł

Józef – wywodzący się w 1808

Józefat

Jerzy

Tadeusz

Wincenty

 

 

Wprawdzie brak adnotacji o przydomku Korwin , ale nie można wykluczyć, że nim się posługiwali.

 

 


 Na podstawie wyżej opisanych źródeł można sformułować następujące

WNIOSKI KOŃCOWE

dotyczące

                   Genealogii rodu Korwin-Piotrowskich

 

  1. Bardzo popularne i często spotykane nazwisko Piotrowski powstało od imienia Piotr

       i od miejscowości, w których nazwie znajduje się imię Piotr ( „Piotr” + „owski” ) .

  1. Piotrowscy wywodzili się z wielu różnych rejonów Polski, potem część z nich przemieściła się na

      Kresy Wschodnie  ( na Litwę, Białoruś i Ukrainę ), zaś po rozbiorach - do Cesarstwa Rosyjskiego.

                  Dlatego nie można mówić o jednym rodzie, z którego powstały różne linie genealogiczne,

     lecz raczej mamy do czynienia z wielu niezależnymi rodami, które powstały w różnym okresie

     i w różnych województwach.

      Legitymowali się oni co najmniej 27 herbami i kilkunastoma przydomkami, co jeszcze

      bardziej uprawdopodabnia tę hipotezę.

  1. Z ogólnej populacji Piotrowskich o szlacheckim pochodzeniu, wyodrębnienie

      oddzielnego rodu Korwin-Piotrowskich jest dosyć skomplikowane, ponieważ

      legitymowali się oni dwoma herbami: KORWIN i ŚLEPOWRON, a co szczególnie

      mylące - ta sama rodzina wpierw używała jednego, a potem drugiego herbu.

      Jako przykład można przytoczyć rodzinę Stanisława, sekretarza królewskiego,

      który w 1775 roku wraz z szlachectwem otrzymał herb Ślepowron, lecz jego

      wnukowie podczas legitymowania się w 1887 roku używali już przydomku Korwin,

      co świadczy o tym, że Ślepowrona zamienili na Korwina. Podobnie zamieniali

      Ślepowrona na Korwina członkowie innych rodów - widać był to ówcześnie panujący

      trend.

                  Dodatkowym utrudnieniem jest też mylne legitymowanie się przez niektórych

     Piotrowskich herbem Abdank zamiast herbem Ślepowron, przez to te same osoby

     znajdują się w herbarzach raz, jako legitymujące się Ślepowronem, w drugim miejscu,

     jako używające herbu Abdank.

  1. Jednakże przyjęto w genealogii rodu Korwin-Piotrowskich przypisanie ich do dwóch

      równorzędnie traktowanych herbów: herbu Korwin i herbu Ślepowron, mimo, że

      przydomek Korwin wyraźnie wskazuje na herb Korwin.

 

Do góry

 

Powrót do spisu treści